অসমীয়া কবিতা 2022 || Assamese Poem new 2022

অসমীয়া কবিতা – Are you searching Assamese poems (অসমীয়া কবিতা) to impress someone or to read it? So your search for Assamese poems (অসমীয়া কবিতা) ended here. Because we have collected the best Assamese poems (আধুনিক অসমীয়া কবিতা) for you so that you can read them here. Reading these Assamese poems (অসমীয়া কবিতা) will instill a feeling of love for you in his heart. Here are the famous Assamese poems (অসমীয়া কবিতা).

বন্ধু সকল আপোনালোকে প্রেমৰ কবিতা বা ভালপোৱাৰ কবিতা বিচাৰি আছে নেকি ? তেনেহলে আপুনি ঠিক জাঘাত আহিছে আজি আমি কেইটামান প্রেমৰ কবিতা লিখিম যি প্রেমৰ কবিতা আপোনালোকৰ ভাল লাগিব।

অসমীয়া কবিতা 2022

মোৰ মন যায় পখিলা হৈ কাব্যিকতাৰ
মৌ চুহিবলৈ,
মোৰ মন যায় মকৰা হৈ জালপাতি জ্ঞান অন্বেষণলৈ,
মোৰ মন যায় পক্ষী হৈ তোমাক বাৰ্তা দিবলৈ,
মোৰ মন যায় বৰল হৈ দুৰ্নীতি নাশিবলৈ
মোৰ মন যায় নদী হৈ পংকিলতা ধুবলৈ,
আৰু মোৰ মন যায় ৰুলাৰ হৈ চিৰাচৰিত অসমতা বোৰ নি:শেষ কৰিবলৈ!

হেঁপাহৰ টোপোলা লৈ
আহিল আহিল এজাক বৰষুণ্
জেঠৰ মাদকতা জীপাল কৰি,
মাদকতা ভৰা ৰিম্ ঝিম্ বৰষুণ
জাকে আবেগ ভৰা,হৃদয়ৰ মাজত
সুৰৰ। মূৰ্চনা তুলি গায়যায় গুন্ গুন।–
আহা,আহা বাৰিষা মোৰ হৃদয়লৈ
দেহ-মন জীপাল কৰা–
ইয়াতেই পাম কিজানি মই হ’ব
খোজা বৰ্তমানৰ ৰঙীন চিৰ যৌৱনা
বেলি ডুবু ডুবু হ’ল গৰখীয়া
সেন্দুৰী ৰঙৰ দৰে ,
ৰান্ধনী বেলিয়ে পূব আকাশত
সাতো ৰং সৃষ্টি কৰে ।
অপূৰ্ব ৰেঙনি দেখি গৰখীয়া
দুহাতে বাউলি মাতে ,
নাজানে হিহঁতে কোনে ৰং বুলালে
নীলাভ অভ্ৰৰ গাতে ।
অতি আমোদিত সুলভ মনেৰে
নাচোন-বাগুণ কৰি ,
কেনিনো সন্ধিয়া নামিলে ধৰালৈ
থাকিলে নিজে পাহৰি ।
গৰু-গাই সবে নিজে বাট বুলে
পথৰ ধুলি উৰুৱাই ,
আজি চোন পিছে উকা পথ দেখোঁ
গৰখীয়া লগত নাই ।
গাঁৱৰ বুঢ়া-মেথা ডেকা-গাভৰু সৱে
বেজাৰতে চাব যায় ,
গই পাই দেখে সৱে মিলি খেলে
পথাৰতে দেখা পায় ।
গাঁৱতে থাকে চেনেহা চেনেহী
একতাৰে বান্ধ খাই ,
নগৰীয়া হ’লে সেই আমোদ কণ
বিচাৰি পাবলৈ নাই ।
✍️উত্তম শৰ্মা
বিগলিত হৃদয়ৰ উচুঁপনি
শুনিছা নে কেতিয়াবা
য’ত মাথো নিৰন্তৰে
দুখৰ অশ্ৰু বয় ।
দিঠকৰ ঠিকনা পাইও
সপোন সাৱটিব লগা হ’লে
অবুজ মনত কিহৰ ধুমুহা বলে নিৰলে
কলিজাৰ চটফটনি কোনেনো বুজিব পাৰে ?
অব্যক্ত মনৰ ভাৱনাই
আজি খুলি খুলি খায়,
সময়ৰ প্ৰতি খোজে
অমাৱস্যাৰ আন্ধাৰহে বিয়পাই ।
তথাপিও ৰৈ আছো নেদেখা দুৰলৈ চাই,
কিজানিবা তুমি যোৱা বাটতেই
ফুলিছে প্ৰেমৰ খৰিকাজাঁই।।

নিসংগতা

যেতিয়াই মই সংগীহীন হৈ পৰো

নিজানত বহি চৌপাশৰ

সেউজীয়া বোৰৰ সতে কথা

পাতো মাথো তোমাৰ কথা।

মলয়া বতাহ জাকেচুমা

আঁকি যায় মোৰ দুগালত।

চুমাৰ পৰশত শীতল পৰে মোৰ দেহ মন।

গছৰ ডালত ৰৈ থকা চৰাই

বোৰেও মোৰ বাবে গুণগুণাই।

আকাশ খনেও যেন মোক সান্ত্বনা

দিবলৈ নিজৰ ৰং সলাই।

আকাশ, বতাহ, চৰাই

সকলোৱে মোৰ সংগী হৈ পৰে।

✍️ চান্দ মহম্মদ

শাওনৰ আবেলি

 

শাওনৰ এচাটি মৃদু বতাহে

কিনো কলে কাণে কাণে

তাকে দেখি পথাৰৰ সেউজী ৰোৱাবোৰ

আনন্দতে হালে-জালে

চিপ্ চিপ্ আকাশি বৰষুণ পৰে

লিহিৰি সেউজী পাতত

এইয়া শৰতৰ আগমণি বতৰা যেন

নিয়ঁৰ চেঁচা অনুভৱ হৃদয়তে———।

✍️দিগন্ত দুৱৰা, শিৱসাগৰ

তোমাৰ দাসত্বত আজি বন্দী
মোৰ এই জীৱন!
সঁহিব নোৱাৰোঁ আৰু
দাসত্বৰ যন্ত্রণা!
আজি,
মই মুক্ত হ’ব বিচাৰো
তোমাৰ পৰা…..
নুমাব খোজোঁ
বুকুৰ
ক’লা জুইৰ বেদনা…
হৃদয় জোলোঙাত
কিমাননো কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিম
তোমাৰ,
নিৰাশাৰ যন্ত্রণা।
নাই দিন
নাই ৰাতি
নাই কোনো সময়ৰ ঠিকনা
অবিৰাম
দাউ দাউ কৈ
জ্বলিছে বুকুত
নিঃসঙ্গতাৰ
জুইয়ে পোৰা অজস্র যন্ত্রণা….

– মন্তোষ শুক্ল বৈদ্য।

বন্ধ ঘড়ীৰ দৰে
মোৰ বৰ্তমান
সময় গতি কৰিলেও
মই স্হবিৰ হৈ ৰ’লো ৷
পিঞ্জৰাবদ্ধ মোৰ হৃদয়
মুক্ত কৰিবলৈ কিমান পৰ ??
অতীতৰ বুকুত বৰ্তমান নে
বৰ্তমানক এৰি আহিলেই অতীত?
নাজানো , নুবুজো
এই জটিল প্ৰশ্ন
নাপাওঁ যদিও ইয়াৰ উত্তৰ
তথাপি
প্ৰতিটো অতীতৰ আছে
এটা সুকীয়া ইতিহাস ৷
সেয়া হয়তো
বিচ্ছেদৰ তেজেধোৱা অশ্ৰুৰ নীৰৱ গাথা
কিম্বা
বুভুক্ষু দুচকুৰ কৰুণ বেথা !
সময় পাখি লগা কাড়ত উঠিলে
ধূসৰ হয়নে স্মৃতি?
গলেনে দুখৰ পাহাৰ
বৰফ গলি পানী হোৱাৰ দৰে
শেষ হয়নে দুখৰ চকুলো ?
সুখ কি ?
সুখৰ সংজ্ঞা বিচাৰি হাবাথুৰি খাওঁ
সমীক্ষা বিচাৰো বাৰে বাৰে
কোনটো সমীকৰণে
হহুঁৱাব পাৰে জীৱনক !!

– দিপিকা বৰ্মন ৷

তুমি শব্দৰে আকাশচুৱা
ঋতু ঋতু ধৰি
ছন্দৰ তুলিকাত বৈ যায়
এটি হেৰুওৱা স্পন্দন..
জুয়ে পোৰা অপৰূপ জেউতি
অনাদি কালৰ ।।
পুৱতিৰ দৰে প্ৰতিশ্ৰুতিৰে
সাগৰৰ দৰে গভীৰ হৃদয় উপত্যকাত
সৰিপৰা শেৱালিৰ সুবাসৰ দৰে
বৈ যোৱা হৃদয়ে হৃদয়ে ।।
কৱিতা তোমাৰ
অন্তৰ ভৰিপৰা প্ৰাণৰ বিননি
কোনোবা জোনাক নিশা
পাইনৰ দৰে উচুপে নিৰলে
আকৌ কেতিয়াবা
এপুখুৰী আকাশ নীলাৰ দৰে
বুৰবুৰণিত সমাহিত কৰা ভাৱৰ ;
সৃজনৰ আৱেগত
ধৰণি ৰঙায় হৃদয় উপচায় ।।

– জোনালী ডেকা

ভালপোৱা ❣️

ভঙা সপোনৰ ৰিক্ত সীমনাত

আকৌ বৈছে প্ৰাপ্তিৰ ঢৌ।

আকৌ এবাৰ ভাল লগা হৈছে

কৃষ্ণচূড়াৰ ৰং বোৰ, আবেলিবোৰ।

সপোনবোৰ পুনৰ সজীৱ হৈছে

কাৰোবাৰ আগমনত।

সামৰি লৈছোঁ নতুন আবেগ।

নাজানো,,,,

কিয় ইমান পৃথক এই আবেগ?

জীৱনৰ বুজা নুবুজাৰ মাজতে

এই ক্ষণ ইমান মধুৰ।

কেতিয়াও শুনি নোপোৱা সূৰৰ মূৰ্চনা

কেতিয়াও বুজি নোপোৱা অজান শিহৰণ।

মিঠা মিঠা লগা এই সপোনবোৰ

সদায় যেন এই সপোনপুৰীতে থাকিম।

ভালপোৱা বোৰ কিয়‌ ইমান মধুৰ?

নাজানো,,,,

কিন্তু, ভাল লাগে সকলোবোৰ।

নুবুজো,,,,

এই ভাল লগাৰ অৰ্থ কি?

হয়তো,,,,

প্ৰথম প্ৰেমৰ কোমল স্নিগ্ধ অনুভূতি।

🥀মোৰ নীলা চৰাই জনী🥀

মোৰ নীলা চৰাই জনী‌

বৰ মৰমৰ আছিল তাই

সৌ নীলা বোৰৰ মাজেৰে

কোনোবা এটা শান্তি প্ৰিয়

আবেলি উৰি আহিছিল তাই।

মোৰ উৰুখা পজা ঘৰটোলৈ

আঁশাৰ চাকি এগছ জ্বলি উঠিছিল

তেজ ৰঙাকৈ, চাৰিওঁফালে

মৰমবোৰে একাজলি ৰ’দ সানি

দিছিল সপোনে সাৰ পাব পৰাকৈ।

হঠাৎ এদিন মোৰ নীলা চৰাই জনী‌

অভিমান কৰি উৰি গৈছিল

কোনোবা দূৰ-দিগন্তলৈ ‌

সপোনবোৰো চোন পলকতে

ঠান-বান হৈ পৰিছিল।

সময়ৰ আহ্বানত দুখবোৰ

আপোন কৰি লৈ মই আকৌ

অকলশৰীয়া হৈ পৰিছিলোঁ,

আৰু পজাঘৰটো’ও বিস্মৃতিবোৰ

বুকুত বান্ধি ধূসৰ হৈ পৰি ৰৈছিল

শব্দ বিহীন এটি কবিতা হৈ।

মোৰ নীলা চৰাই জনী গ’লগৈ

যোৱাৰ পৰত মোক দি গ’ল

আজাৰ ফুলেৰে বেজাৰ

বোৰৰে আতি আতি বান্ধা

এডাল বিষাদৰ মালা।।

✍️ পূজা শইকীয়া 🖤

প্ৰেৰনা

আপোনজন হেৰাই গলে…

বুকুখনত শব্দ নহয়….

শূন্য হৈ যায়।

উজাগৰী নিশা আকাশলৈ চাওঁ…

দুচকু মুদি অনুভৱ কৰো তোমাক….

সেমেকা বতাহজাকে দি যায়

বাতৰি তোমাৰ…….

আহা তুমি নিৰবে সদায়।

শুকাই যোৱা সপোনৰ ফুলপাহ….

জীপাল হয় প্ৰতিটো নিশাই,..

হৃদয়ত আৱেগৰ ঢৌয়ে খুন্দিয়াই।

স্মৃতিৰ পাপৰিত জোনাকী য়ে পোহৰ বিলায়।

অজানিতে এটা সুখৰ হাঁহি .

মুখত জিলিকি যায়।

জীৱনটোৱে প্ৰেৰণা পায়।

তুমি আছা মোৰ সৈতে….

অনুভৱ কৰো সদায়।।

* নামঘৰ *

নামঘৰ গুৰু জনাৰ উপাসনাৰ ঘৰ ।
সত্ৰীয় সংস্কৃতিৰ সাধনাৰ ঘৰ,
ভাওনা ভাগৱত ৰ আখৰা ঘৰ ।।
যত ভকতে লৈ নামৰ যুতি তোলে ভক্তিৰ জোৱাৰ ।।
ডবা, শংখ , খোল,তালৰ শব্দত হৃদয় কঁপে অসমীয়াৰ l
য’ত নাই সৰু বৰ , নহয় কোনো কাৰো পৰ ।
অসম আৰু অসমীয়াৰ ইয়ে স্বাভিমানৰ ঘৰ ।
নামঘৰ মুক্তি ৰ দুৱাৰ , সম্বল মাথো ভগবানক পোৱাৰ l
তেনেহলে কেনেকৈ হব পালে ই ধ্বংসৰ দুৱাৰ ?
য’ত বাজিছিল কেৱল মংগল উৰুলী ,তাত কেনেকৈ গৰজিছে এতিয়া ধ্বংসৰ কিৰিলী ?
গুৰু জনাই জানো ভাবিছিল এই কথা যে
নামঘৰে লব কাৰোবাৰ জীৱন কেতিয়াবা ।
তেওঁ জানো ভাবিছিল, ভক্তিৰ এই ঠাই হব কেতিয়াবা কাৰোবাৰ বিচাৰৰ ৰায় ।
য’ত নাচিল কোনো কাৰো পৰ ,তাত কেনেকৈ হব পাৰে বিচাৰ কোন সৰু কোন বৰ ?
নামঘৰ নহয় কোনো আদালতৰ ঘৰ ।
নামঘৰ মাথো সংস্কৃতিৰ ৰংঘৰ ,
সংস্কৃতিৰ আখৰা ঘৰ , অসমীয়া সংস্কৃতিৰ ভঁৰাল ঘৰ নামঘৰ ।।।

🖋 সুনিল বৰুৱা

Love Poems In Assamese

ঐ শুনানা…
আজি তোমাক বহুত Miss কৰি আছো,
নাজানো কিয় তোমালে বহুত মনত পৰিছে আজি
মই তোমাক খং কৰো
কিছুমান কথাত বাধাও দিও
তোমাৰ লগত কথা নপতাকৈ থাকো
কিন্তু এটা কথা সঁচা যে তোমাৰ অবিহনে মই থাকিবও নোৱাৰো,
কাৰণ বহুত বাল পাওঁ তোমাক
তোমাক হেৰাই পেলোৱাৰ ভয়তে
মই তোমাক শাসন কৰিবলৈ লও,
এদিন তুমিয়ে কৈছিলা যে তুমি মোৰ হাতটো ধৰি থাকা
মই দুনিয়াখনৰ লগত যুজি যাম,
তোমাক মোৰ বুকুৰ মাজতে গোটেই জীৱন সুমুৱাই ৰাখিম।
কিন্তু তুমিয়ে আজি আতৰি গ’লা মোক মিছা প্রতিশ্ৰুতি দি
আচলতে তুমি এনেকুৱা কৰিবা বুলি মই ভবাই নাছিলো
কাৰোবাক অতিমাত্রা আবেগিক হৈ
ভালপোৱাটো হৈছে পৃথিৱীৰ সবাতোকৈ ডাঙৰ অপৰাধ,
যিদিনা মোক বুজি পাবা সিদিনা নিজক ক্ষমা কৰিব নোৱাৰিবা।

প্রেমৰ কবিতা

ব্যকুল হৈয়ে ৰ’ল মোৰ হৃদয়
মনত ৰচিত কবিতাসদৃশ প্ৰস্তাৱটি
ওচৰ পায়ো কণ্ঠস্বৰ নহ’ল
বৰষুণ ও জোনাকক সাক্ষী কৰি
হৃদয়ে চিঞৰে যি কোৱা নহ’ল
পাথৰ হৈ য’ত চকুপানী শুকাল
পাহৰিবলৈ কোনো দুস্বপ্ন নহয় (তুমি)
যৌৱনৰ আহ্বান জীৱনৰ শ্ৰেষ্ঠ হাবিয়াস
অযত্ন পৰাজয়বৰণ কৰি মৌনতাত উচুপি কান্দো
অপেক্ষা মাথো তোমাৰ মাতত
ডাৱৰ ফালি নিগৰা বৰষুণজাকলৈ
সুপ্ত হৈ ৰোৱা আশাই বাট চাই যাকলৈ।

বিচ্ছেদ অসমীয়া কবিতা

আজিও কিয়
হ্ৰদয়ৰ পৰা মচিব পৰা নাই
তোমাৰ ছবি…
অৱচেতন মনত বিস্তাৰিত মলিন স্মৃতিবোৰ
আজি কিয় আহি সপোনত সাৰ পাই…
পাহৰিব খোজা বিষবোৰ
আকৌ উক্ দি
কিয় অস্থিৰতা কঢ়িয়াই আনি
বর্তমানত খলকনি তোলে…
কাৰোবাৰ ভালপাবলৈ ধৰা
অনুভৱ খিনিৰ দৰে ধুনীয়া আৰু
জীৱনত দ্বিতীয় একো নাথাকে,
সেই অনুভৱবোৰক
অতীতৰ ভুল বুলিব লগা হ’লে
কষ্ট হয় ভিতৰছোৱাত ক’ব নোৱাৰাকৈ…

  ব্যর্থ প্রেমৰ কবিতা

যদি কেতিয়াবা অজানিতে মোৰ
চাবলৈ মন যায় তোমাক প্লিজ না নক’বা
লাগিলে আৰু আগৰ দূৰত্ব বজাই ৰাখিবা,
কিন্তু মনে বিচাৰিলে
এবাৰ দেখা দদি যাবা !
বেছি পৰ নলগাও, অকমান সময়,
আৰু এটি কথা…
যিক্ষণ মোৰ স’তে কটাবা,
মোৰ হৈহে কটাবা…
য’ত নাথাকিব অতীতৰ হুমুনিয়হ
ভৱিষ্যতৰ নিৰাশা ভৰা ৰিক্ততা…
যদি কেতিয়াবা ভাগৰতে মোৰ
তোমালৈ বুলি হুমুনিয়াহ হৈ উৰে
অকণমান সহাৰি জীয়াই থাকিবলৈ
প্লিজ কি হৈছে তোমাৰ
খবৰো যদি লোৱ
এখনন্তেক সময় উলিয়াই
মোবাইলৰ ৰিচিভাৰ ৰাখি
ওঠেৰে নিগৰাই স্নেহামৃত জগোৱা
দুটি শব্দ মহানুভূতিৰ
প্রাণ পাব মোৰ ভাগৰুৱা শৰীৰে
অৱসাদে আগুৰা নিসংগ মনটোৱে
ছায়া হৈ আছা ৰৈ
অনাদি অনন্তকাল হৃদয়ৰ সাগৰত
ৰামধেনু হৈ আঁকিছা মনৰ আকাশ
ইশ্বৰ হৈ থিতাপি লৈছা
প্ৰেম আৰু আন্তৰিকতাৰে ভৰা
জীৱনৰ এছোৱা সেউজীয়া হৈ
চাবলৈ, চুবলৈ বা মৰম বোলাবলৈ
স-শৰীৰে কাষত নাথাকিলেও
অনুভৱ কৰো জাগ্ৰত প্ৰতি ৰজনী
ছাঁয়া হৈ আছা, থাকিবা আগলৈও….
প্ৰথম দেখাতে ভাবিছিলো বহু কথা
যদি হ’লহেতেঁন আশাৰে ভৰপূৰ
প্ৰতিটো দিন প্ৰথম দিনৰ দৰে
তোমাক পোৱাৰ দুৰ্বাৰ হেঁপাহত
কটোৱা মোৰ যৌৱনৰ একলা প্ৰভাত
যদিও নহ’লা মোৰ, নিদিলে বিধাতাই
তেৱ মই জীয়াব এৰা নাই
তোমাৰ স’তে কটোৱা সুগন্ধি পলবোৰৰ স্মৃতিৰেই
কটাইছো আৰু কটাই যাম
জীৱনৰ শেষ নিশ্বাসলৈ
মাত্ৰ এটি অন্তিম অনুৰোধ
হৃদয়ত অকণমাণ ঠাই
নিস্বাৰ্থে সজতনে ৰাখিবা মোলৈ…।
© fb  প্ৰেমৰ কবিতা

ভালপোৱাৰ কবিতা

নিচেই ওচৰৰ পৰা তোমাক চোৱাৰ
দুৰ্বাৰ হেঁপাহ এটি আছিল
থাকিয়েই গ’ল আশাৰ দৰে…
বাছৰ চিটত যিদিনা একলগ হ’লো
মুখ কি চকু ঘূৰায়ো
এবাৰ ৰ’ লাগি চোৱাৰ অৱকাশ নহ’ল তোমাক…
লাজ, শংকা নে অইন কিবা
আজিও জ্ঞাত নহ’লো,
মাথো গন্তব্য স্থান পোৱাত
চিটৰপৰা উঠি নামি যোৱাত
সেমেকা দুচকুৰে খিৰিকীৰে
চাই প্ৰথম দেখাৰ ইতি পেলালো !
তেতিয়াৰপৰাই
যেতিয়াই সেইফালেৰে ভ্ৰমণ কৰো
তুমি বাছত উঠোতে
প্ৰথমবাৰ দেখা স্মৃতি সজীৱ হৈ উঠে
আৰু সেই চ’কটৌলৈ চকু পোনাও
জানোচা তুমি আহি
মই উঠা বাছখন ধৰাহি…
তুমি হয়তো নাজানা,
তোমাক প্ৰথমবাৰ সাক্ষ্যাৎ কৰোতে
যিটো গীত মোৰ কাণত বাজি আছিল
সেইটো গীতেই মোৰবাবে
তোমাৰ স্মৃতিৰ একমাত্ৰ বাহক;
আজিও শুনো মনত পেলাবলৈ
যি হৈছিল যৈ হ’বলৈ ৰ’ল সকলো….
যদি নিয়তিৰ সুদৃষ্টি
মোৰ জীৱনত কেতিয়াবা পৰে
তুমি মই চিটত একলগ হৈ বহি
কথাৰে ভালদৰে চিনাকী হওঁ…
এডাল হেডফোনতেই  দুয়োৰে কাণত
এপাতকৈ ঠিলা লগাই গীতটো শুনিম!
© fb  প্ৰেমৰ কবিতা
অসমীয়া কবিতা Related Keyword
অসমীয়া কবিতা নতুন,
অসমীয়া কবিতা আবৃত্তি,
অসমীয়া কবিতা জীৱনৰ,
অসমীয়া কবিতাৰ সংজ্ঞা,
অসমীয়া কবিতাৰ সংক্ষিপ্ত ইতিহাস,
অসমীয়া কবিতা মা,
অসমীয়া কবিতাৰ চানেকি,
অসমীয়া কবিতা প্ৰেম,
অসমীয়া কবিতা pdf download,
কবিতা অসমীয়া গান,
অসমীয়া কবিতা আই,
অসমীয়া কবিতা pdf,
অসমীয়া প্ৰেমৰ কবিতা pdf,
আধুনিক অসমীয়া কবিতা pdf,
কবিতা অসমীয়া video,
অসমীয়া শিশু কবিতা আবৃত্তি,
অসমীয়া কবিতা জীৱন,

Leave a Comment